ساحل آرامش

می نویسم برای تمام شبهای دلتنگی...

sedayemah — Mon, 14 Sep 2009 10:33:18 GMT

اگر ماه بودم به هر جا که بودم سراغ تو را از

خدا میگرفتم

و اگر سنگ بودم به هر جا که بودی سر رهگذار

تو جا می گرفتم

تو

اگر ماه بودی به صد ناز شاید شبی برلب بام

من می نشستی

و اگر سنگ بودی به هر جا که بودم مرا

می شکستی .........

سلام دوستای گلم ......من بالاخره اومدم....خیلی خوشحالم که بعد این همه مدت تونستم دوباره آپ کنم...مسافرت کلی حال داد..خیلی خوش گذشت جای همتون خالی بود....البته نمی خواستم بیام مجبور شدم وگرنه هنوز باید اونجا می بودم از همه دوستای گلی که منو تنها نذاشتن ممنونم

خیلی دوستون دارم

مي نويسم..
همه اين بي نوشتن ها را..
مي نويسم همه دردها را..
مي نويسم... براي تو..
مي نويسم. تمام آن لحظاتي را كه بي تو سر كردم.. بي تو ميرفتم.. تنها و براي تو..
مي نويسم.. همان طور كه بخواهي.. همانطور كه تو بخواني..چون تو خود خواستي كه حرفهايم را با تو قسمت كنم..
مي نويسم.. از همه روزهاي دلتنگي .. از همه روزهاي بي كسي.. از همه روزهاي كه حتي سلامي نبود...حتي احوالپرسي مختصري.. كه من به همه اينها راضي بودم
مي نويسم برايت ... چه باشي.. چه نباشي..چه بخواني.. چه نخواني.. من فقط مي نويسم . تمام سفيدها را برايت سياه مي كنم..

تمام نقطه ها را به سر خط مي برم و برايت مي نويسم..
مي نويسم.. فقط براي تو مي نويسم..من شب هنگام زير پتوي چارخانه صورتي ام مي خزم چشم ها را می بندم تاتو راپيدا کنم
تو همين حوالي هستي چه فکرت ته خط باشد چه يک نقطه تومهمان رويای شبانه منی
براي نقطه پايان تنهايي تو تنها اسمي بودي كه صدا كردم...

تو از قلب پاکم خبر نداشتی ؛ تو عالم یه رنگی که ما رو کاشتی
نگو که این جدایی کار خدا بود ؛ مشکل فقط همین بود دوستم نداشتی
هر وقت میخواستم بگم یه با وفا باش ؛ تو این همه غریبه یه آشنا باش
دلم تو سینه داد زد این التماسه ؛ فکر غرور این دل محض خدا باش
نه جای قهر گذاشتی نه جای آشتی ؛ گفتی هواتو دارم اما نداشتی
نه اینکه تو عشقت من کم آوردم ؛ مشکل فقط همین بود دوستم نداشتی
شاید در این بازی قلبت بشه راضی ؛ ما رو شکستی
حالا که میسوزم از آتش عشقت ؛ خاموش نشستی
در غایت خوبی تو چیزی کم نداشتی ؛ مشکل فقط همین بود دوستم نداشتی
گفته بودی، از غرورم، از سکوتم، خسته ای
من شکستم هر دو را
گفته بودم،از سکوتت،از غرورت خسته ام
به خاموشی مغرورانه ات
شکستی تو مرا
با تو گفتم
از همه تنهایی ام، خستگی ام
با تو گفتم تا بدانی
با همه ناجیگری، بی ناجی ام
تو، سکوتت خنجریست
بر قلب من
و حضورت، مرهمی
بر زخم من
پس، باش
تا همیشه با من باش
حتی اگر خاموشی...

نفرین بر تو

sedayemah — Sun, 21 Jun 2009 17:40:18 GMT

در تنهايي خود لحظه ها را برايت گريه کردم

در بي کسيم براي تو که همه کسم بودي گريه کردم

در حال خنديدن بودم که به ياد خنده هاي سرد و تلخت گريه کردم

در حين دويدن در کوچه هاي زندگي بودم که ناگاه به ياد لحظه هايي که بودي و اکنون نيستي

ايستادم و آرام گريه کردم

ولي اکنون مي خندم آري ميخندم به تمام لحظه هاي بچگانه اي که به خاطرت اشک هايم را

قرباني کردم

به راستي چقدرسخت است

خندان نگه داشتن لب ها در زمان گريستن قلب ها

و تظاهر به خوشحالي در اوج غمگيني

و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهايي تنهايي و بي ياوري

درحالي که تظاهر مي کني هيچ چيز برايت اهميت ندارد

اما چه شيرين است درخاموشي وتنهايي به حال خود گريستن

و باز هم نفرين به تو اي سرنوشت

چرا با اینکه می دونم خطا کرده

هنوز دل گرم امیدم که برگرده

تلخ ترین خداحافظی...

sedayemah — Sun, 19 Apr 2009 11:30:54 GMT

رفت،...با تلخ ترين خداحافظي رفت

از من خواست منطقي باشم و بهانه اي براي رفتن جور کرد و رفت ،

مي گفت : ما به درد هم نمي خوريم ...براش آرزوي خوشبختي کردم

،براي او و عشق جديدش ....

آري رفت ، رفت تا صداقتش را به عشق پاکش نشان بدهد...

يادش بخير زماني که من فقط عشق پاکش بودم،

رفت تا کاري که من از او خواستم وگفت :

هرگز نمي توانم را براي عشقش انجام دهد...

هرگز نمي توانم تنها عاشق يک نفر باشم قلب من براي همه جا دارد

يادت هست اين سخن توست ...يادت هست؟

مهم نيست اگه به خاطر نمياري،

اين روزا اينقدر سرت شلوغه که وقت نمي کني

خودت رو ، گذشته ات رو حتي براي لحظه اي کوتاه به خاطر آوري....

.مهم نيست رفيق ، مهم نيست

وقتي چشمات گريه ميکرد آرزوم بود که بميرم..

امروز با تمام وجود بي صدا گريستم،اما تو ديگر رفته بودي،

.رفتي و هرآنچه بود به خاطره اي فروختي و گفتي :

منطقي باش،نه تماسي،نه پيامي،هرگز سراغي از من نگير،

مثل هميشه سکوت را پذيرفتم.

او اما آخرين خواسته ات را اجابت کردم.

.رفتي،من نيز ميروم...منطقي ام...ولي مي روم

تابلو نقاشي خاطراتمان را،که با قلم زيباي احساسم کشيدم،

به آتش ميکشم و پروانه وار به دورش ميچرخم

.اما هرگز در آتش آن نخواهم سوخت،

زندگي جريان دارد، کوه استوار است ،

گل سرخ هنوز هم سرخ است ، رهگذران همه مي آيند و مي روند

و من زنده ام پس زندگي مي کنم ...

اما حالا ديگر آرزوهايم را خود خواهم ساخت، خود و به تنهايي

بدون اينکه به خيال زيباي آرزوهاي خوب ديگران بشينم.

احساسم طاقت جدايي نداشت اما تو خواستي منطقي باشم،

ومنطق بي رحم و ناجوانمردانه،هميشه درست حکم ميکند،

هرچند حکمش باب ميل ما نيست

ولي من نميتوانم سد راه خوشبختي تو شوم،

ولي رفيق اون روزا منطقت خيلي منصفانه ترحکم مي کرد ...

باشه بازم مهم نيست و اميدوارم به تمام آرزوهايت برسي.

من نيز به ساختن آرزوهايم مي پردازم

آرزوهايي که شايد براي هميشه در حد يک فکر ابلهانه باقي بمانند.

آرزوهايي که ديگر جرئت پرورش يافتن ندارند،

آرزوهايم را بدست کشتي غرق شده ي احساسم مي سپارم

تا ناخداي قلب شکست خورده ام باشد ...

.هنوز دارم مينويسم،

براي چه مي نويسم؟ براي که مينويسم؟

ديدي آخرش منو گذاشتي رفتي

از زمين قلبمو برنداشتي و رفتي

ديدي آخرش منو ديونه کردي

واسه رفتن همينو بهونه کردي

ديدي خواستمت ولي منو نخواستي

اينم از بازي هاي دنياي ماست

ديدي آخرش منو تنها گذاشتي

تشنه رو تو حسرت دريا گذاشتي...

آه يادم نبود،قول داده بودم منطقي باشم....

خدا هست اما.....!

مردي براي اصلاح به آرايشگاه رفت.

در بين كار گفتگوي جالبي بين آنها در مورد خدا صورت گرفت.

آرايشگر گفت:من باور نميكنم خدا وجود داشته با شد!

مشتري پرسيد: چرا؟

آرايشگر گفت : كافيست به خيابان بروی و ببيني.مگر ميشود با وجود خداي مهربان اينهمه مريضي و درد و رنج وجود داشته باشد؟

مشتري چيزي نگفت و از مغازه بيرون رفت.

به محض اينكه از آرايشگاه بيرون آمد مردي را در خيابان ديد با موهاي ژوليده و كثيف.

با سرعت به آرايشگاه برگشت و به ارايشگر گفت:مي داني به نظر من آرايشگر ها وجود ندارند!

مرد با تعجب گفت :چرا اين حرف را ميزني؟من اينجاهستم و همين الان موهاي تو را مرتب كردم.

مشتري با اعتراض گفت:پس چرا كساني مثل آن مرد بيرون از آريشگاه وجود دارند؟

"آرايشگر ها وجود دارند فقط مردم به ما مراجعه نميكنند."

مشتري گفت دقيقا همين است.

خدا وجود دارد فقط مردم به او مراجعه نميكنند!!

براي همين است كه اينهمه درد و رنج در دنيا وجود دارد...

اگر تنهاترین تنهایان شوم

بازهم خدا هست

او جانشین

تمام نداشتن ها در زمین است.....

ازت متنفرم سرنوشت

sedayemah — Tue, 07 Apr 2009 09:57:18 GMT

اگر اشک ها نمي بود داغ ... ها

سرزمين وداع را مي سوزاند

کسي را که خيلي دوست داري هميشه زود از دستش ميدهي

پيش از آن که خوب نگاهش کني مثل پرنده اي زيبا بال مي گيرد

هنوز بعضي از حرف هايت را به او نگفته بودي

هنوز همه لبخندهاي خود را به او نشان نداده بودي

هميشه اين گونه بوده است کسي را که از ديدنش سير نشده اي

زود از دنياي تو مي رود .

امشب تمام گذشته ام را ورق زدم :

پر از لحظه هاي سياه ، لحظه هاي داغ و پرالتهاب بي قراري ، دلتنگي

افسرده ، خاموشي ، سکوت ، اشک ، سوختن .... چيزي نيافتم .

دلم به درد مي آيد وقتي سرنوشت را به نظاره مي نشينم

کاش مي شد سرنوشت را با آن روزهاي شيرين عجين کرد

نفرين به بودن وقتي با درد همراه است .

من از قصه زندگي ام نمي ترسم من از بي تو بودن و به ياد تو زيستن

و تنها از خاطرات گذشته تعذيه کردن مي ترسم .

زندگي ام در اوج جواني بين شب و روزهايي است که بايد بهترين

سال هاي زندگي ام باشد ، چنان به هم گره خورده است

که منجر به نابودي همه جانبه ام مي شود .

اي کاش مي تونستم از دستت فرار کنم

به چه زباني بهت بگم ازت بدم مياد تو رو خدا ديگه دنبالم نيا

دلم هوس لحظه معراج روح را کرده است

دست تو ، سايه تو هميشه بر سر آدم ها قدرت نمايي مي کند

تا آدم ها خلق ميشن تو موجود نفرت انگيز هم به دنيا مياي

دلم مي خواهد تمام بغض هايم را جمع کنم

و با تمام وجود و تمام اشک هايم بگويم

ازت متنفــــــــــرم سرنوشت شوم من

ساحل دريا

تو چشاش حلقه ي عشقه توي قلبش غم دنيا

منتظر به راه مي ياره تا بياد امروز و فردا

باورش نمي شه عشق و همه دنياش زير ابه

تنها مونده توي ساحل زندگي براش عذابه تنها يي براش عذابه

خاطرات لب دريا ديگه از يادش نمي ره

همه دنياش زير اب و خودشم به غم اسيره

دست اين رحم زمونه عشفشو برده به دريا

حالا از خودش ميپرسه ميادش آياوآيا

عاشقي که تنها باشه توي دنيا نميمونه

دل عاشق رو شکستن شده کار اين زمونه

خاطرات لب دريا ديگه از يادش نميره

همه دنياش زير اب و خودشم به غم اسيره

هرگز از يادش نميره

از غم دوريش ميميره

از غم دوري ميميره

ديگه از يادش نميره

از غم دوريش ميميره...........

خاطره ای از پاییز ، یادگاری از زمستان !

sedayemah — Mon, 16 Mar 2009 16:45:18 GMT

از پاییز برگ ریزان که از بهار نیز زیباتر بود تا زمستان خاطره ای از پاییز بهاری!
از آن خش خش برگهای درختان تا بارش نم نم باران یک دنیا خاطره برجا مانده و امروز یادگاری از پاییز و زمستان به جا می ماند !
بهار من که گذشت ، بهار ما آمد ....
بهار عمر من پاییز بود که گذشت ، این بهار ، بهار زندگی من است !
بهاری زیباتر از دیروز که بوی محبت از شکوفه هایی به رنگ عشق همه جا را فرا گرفته!
زمستان گرچه پر از خاطره های ماندگار بود اما تنها یادگاری که از آن به جا ماند همین بهار بود !
ای دنیا از خواب سردی که رفته ای بیدار شو ، بهار آمده !
ای تو که در دلت یک دنیا غم و اندوه نهفته است چشمهایت را باز کن و تنها یادگار روزهای سرد زندگی را ببین !
حالا عاشقانه زندگی کن ، مثل ما ، مثل او که به امید تو لحظه های زندگی اش همیشه بهاریست !
بوی بهار را حس کن ، شکوفه های زیبا را که به امید تو بر روی درختان نشسته اند را ببین حالا تو نیز بهاری شو !

بهاری باش ، و مثل بهار پر از هیاهو باش !
پرندگان به هوای تو آمده اند که برایت بخوانند آواز آمدن طلوع دیگر از یک سال جدید!
سالی که رفت دیگر گذشت ، به فردا بیندیش ، به بهاری دیگر ، به طلوعی دیگر !
اگر قلبت پر از غم است ، غمها را از دلت رها کن ، شاد باش و عاشقانه به عشق فردای زیباتر از دیروز زندگی کن !
امسال سال تو است ، سال زنده کردن خاطره هایی به رنگ سبز!
من دیگر به دیروز نمی اندیشم ، تو نیز مثل من به فردای خویش امید داشته باش !
گرچه بهار می آید و زود میگذرد اما هنگام رفتنش تو نیز همراه با او همسفر باش !
از پاییز بهاری ، تا طلوع یک فصل رویایی !
از زمستان سرد ، تا خاطره هایی به رنگ سبز !
و اینک خاطره ای از پاییز و یادگاری از زمستان به جا مانده است خاطره ای به زیبایی پاییز و به طراوت باران !
غصه ها را در آغاز این بهار از دلت بیرون کن ، قلبت را پر از عشق و امید کن و در این سال جدید با یاری خداوند یک زندگی تازه را امیدوارانه تر از دیروز آغاز کن !
من دیگر به دیروز نمی اندیشم زیرا میدانم که فردای من خیلی زیباست ‍!
ای دنیا از خواب زمستانی ات بیدار شو که بهار آمده !
بوی بهار بوی پیراهن تو را میدهد ، زیبایی بهار به زیبایی چهره مهربان تو است ، رنگ آن به قشنگی رنگ چشمهای زیبای تو است و طراوات آن به پاکی قلب عاشق تو است عزیزم !

دفتر عشق

                  یا مقلب القلوب والبصار
                                   یا مدبرالیل والنهار
                                            یا محول الحول والاحوال
                                                    حول حالنا الی احسن الحال

فراموشت نخواهم کرد اي بي وفا....

sedayemah — Wed, 04 Mar 2009 12:57:18 GMT

گفت با من ميماند، اما نگفت تا کي؟

گفت که دوستت دارم، اما نگفت چقدر؟

گفت که خيلي براش عزيزم، اما نگفت چرا؟

گفت که براي عشقم جان ميدهد، اما نگفت چگونه؟

گفت که براي هميشه عاشقم ميماند ، اما نگفته بود که معناي عشق چيست؟

او ميگفت. او ميگفت،و من نيز تنها به چشمانش نگاه ميکردم ،شايد اين سکوت بهترين راه بود!

ميگفت که بعد از تو زندگي را نميخواهم و هيچگاه فراموشت نخواهم کرد...

مدتي گذشت احساس کردم فراموش شده ام و ديگر در قلبش جايي ندارم...

چند قطره اشک، و چند روزي دلتنگي و گهگاهي دلي نااميد و خسته از زندگي

سهم من ، از اين جدايي بود...

گفت من ميروم زيرا عشقي در اين زمانه نيست و اينها همه يک قصه و افسانه است ،

اما نگفت که روزي روزگاري گفته بود با من مي ماند و مرا خيلي دوست دارد!

گفت من ميروم چون بين من و تو فاصله است که ما را هر لحظه از هم دور ميکند،

اما نگفت که روزي به من گفته بود که برايش عزيزم و حتي براي عشقم جان مي دهد!

هر چه که گفته بود تنها يک ادعا بود، يا شايد حرف هايي که از ته دل، نبود!

و اين بود رسم عشق ، لعنت بر قلب ساده ام، بي خيال سرنوشت!

اين دل ساده ام با عشق نمي سازد، بس که عشق با احساس دروغينش

او را به بازي گرفته ديگر عشق را باور ندارد!

نمي گويم فراموشت مي کنم ، کسي که سالها قلبم را به بازي گرفت و رفت را ،

هيچگاه فراموش نميکنم!

هيچگاه کسي که قلب بي طاقت و عاشقم را شکست و لحظه هاي زندگيم را

پر از غم و غصه کرد را فراموش نميکنم!

خوبي هاي تو ، همه را از ياد ميبرم و مطمئن باش ، اين دلي که آن را شکستي و رفتي

هيچگاه نامهربانيهايت را فراموش نخواهد کرد!

غوغای عشق در دفتر عشق

چقدر دوستت داشتم

اما نمی خواستم عاشق باشم

و افسوس که شدم

من عاشق شدم

و به جرم یک عشق ممنوع

شکستم

عهدی را که می خواستم

تا ابد حفظش کنم

خداحافظ برای همیشه

sedayemah — Wed, 25 Feb 2009 09:03:18 GMT

سلام دوستای خوبم....امیدوارم همتون خوب باشین....درباره این آپم باید توضیح بدم:

این متن بسیار زیبا نوشته یکی از بچه های خوب وبلاگ نویس...که حقیقتا این چند سال گل کاشته و با نوشته های زیبا و دلنشینش همه رو مجذوب خودش کرده..من که واقعا لذت می برم...و یه جورایی عاشق نوشته هاشم.....کارش واقعا عالیه و من شخصا افتخار میکنم که ایشون به وبلاگ من میان...شاید خیلی از شماها اونو بشناسین....حتما به وبلاگش برید چون مطمئنم شما هم عاشق نوشتنش میشید.... با خواهش من واجازه ایشون من یکی از متنهاشو که خیلی دوسش دارم رو گذاشتم توی وبلاگم...جا داره همین جا از مهدی عزیز به خاطر کمک و راهنمایهاش تشکر کنم.....

غوغای عشق در دفتر عشق

خداحافظ برای همیشه
اشتباه کردم قلبم را به تو دادم ، دل بستم به تو و عهد عشق را با تو بستم!

اشتباه کردم آن روز که به تو گفتم به قلب من خوش آمدی!

اشتباه کردم اسیرت شدم ، دلتنگت شدم و به انتظار تو نشستم !

بگذار چند روزی بگذرد و بعد قلبم را زیر پاهایت له کن، مرا از یاد ببر و فراموش کن!

چه زود رفتی و دل به غریبه ای دیگر سپردی!

چه زمانه بی وفایی شده ، قلب من چه ساده و تنها شده !

اشتباه کردم که برایت از عشق گفتم ، چه با شور و شوق گوش میکردی حرفهایم را و میگفتی حرفهایم

شیرین است ، صدایم دلنشین است !

چه با اراده فریاد زدی که دوستم داری ، پس کجاست آن قلب مهربانت؟

اشتباه کردم رویای شیرین عشق را در خیالم با تو دیدم ، و عکس تو را در کنار عکس خودم نقاشی کردم !

اشتباه کردم برایت نامه عاشقانه نوشتم ، تو هنوز نخوانده ، آن را پاره پاره کردی!

پس کجاست آنهمه قول و قرار؟

آري گناه من عاشق شدن بود و اشتباه من با تو ماندن ، گناه خويش را ميپذيرم

و با خود عهد بسته ام كه ديگر اشتباه نكنم!

پشیمانم ، پشیمان از اینکه چرا حرفهای دروغین تو را باور کردم ، لبخند زدم و با تنهایی خداحافظی کردم !

حالا تو به من لبخندی تلخ زدی و دستهای بی وفایت را از دور تکان داد و گفتی خداحافظ برای همیشه !

میدانستم این عشق سرانجامی ندارد، میدانستم تو نیز مثل همه بی وفایی!

پس خداحافظ برای همیشه!

اینم دکلمه این متن با صدای مهدی عزیز...حتما دانلود کنید

خنده تلخ سرنوشت

sedayemah — Wed, 18 Feb 2009 10:40:18 GMT

صورتوشو بین دو تا دستام گرفتم و اینبار با تحکم گفتم :
- بگو ... می تونی بفهمی من دارم چی می کشم ؟ .. بگو چیه که اینقد اذیتت می کنه
....

نمی دونم ...

هیچی یادم نیست...

تا چند لحظه بعد از چند جمله ای که دنیا پشت سرهم و بین گریه های شدیدش گفت
هیچی نمی فهمیدم
انگار تموم بدنم .. اعصابم و تموم احساساتم همه با هم فلج شده بود
قدرت تحمل اونهمه ضربه ... اونم به اون شدت برای من .. برای من غیر قابل تصور بود
تموم مدتی که دنیا همون سه تا جمله رو بریده بریده برای من گفت صورتش بین دو تا دستام بود
حرفش که تموم شد احساس یه مرد مرده رو داشتم
آدمی که بی خود زنده بوده
و کاش مرده بودم
- من .. من شوهر دارم ... و یه بچه .. می خواستم بهت بگم .. ولی .... ولی می ترسیدم .. ..
سرم گیج رفت و همه چیز جلوی چشام سیاه شد
دستام مثه دستای آدمی که یهو فلج می شه از دو طرف صورتش آویزون شد
نمی دونم چطور تونستم پاشم و تلو تلو خوران دستمو به درخت خشک کنار ایستگاه بگیرم
نمی تونستم حرف بزنم
احساس تهوع داشتم
تصویر لحظه های خلوت من و دنیا ... عشقبازیهامون ... خنده های دنیا .و..و..و... مثل یه فیلم .. بیرحمانه از جلوش چشای بستم رد می شد
چطور تونست این کارو با من بکنه؟
صدای دنیا از پشت سرم می اومد:
- من اونا رو دوست ندارم ... هیچکدومشونو .... قبل از اینکه با تو آشنا بشم ... دو بار ... دو بار خودکشی کردم ... تو .. به خاطر تو تا الان زنده ام ... من هیچ دلخوشی به جز تو ندارم ... دوستت دارم ... و ...
زیر لب گفتم :
- خفه شو ...

صدام ضعیف و مرده بود ... و سرد ... صدای خودمو نمی شناختم ... و دنیا هم صدامو نشنید ...
- اون منو طلاق نمی ده ... می گه دوستم داره .. ولی من ازش متنفرم ... من تو رو دوست دارم ...
داد زدم .. با تموم نفرت و خشم :

- خفه شو لعنتی
یهو ساکت شد ... خشکش زد
دستام می لرزید
- تو .. تو .. تو چطور تونستی ؟ تو ...
نمی تونستم حرف بزنم
دنیا دیگه گریه نمی کرد
شاید دیگه احساس گناه هم نمی کرد
از جای خودش بلند شد و روبروم ایستاد
- من دوستت داشتم .. دوستت دارم ... هیچ چیز دیگه هم مهم نیست
در یک لحظه که خیلی سریع اتفاق افتاد .. دستمو بالا بردم و با تموم قدرتی که از احساسات له شده و نفرتم برام مونده بود کوبیدم توی گوشش
- تو لایق هیچی نیستی ... حتی لایق زنده بودن
افتادروی زمین
ولی نه اونطوری که منو به زمین کوبونده بود
من له شده بودم
دوست داشتم ازش فرار کنم ... گم بشم .. قاطی آدمای دیگه ... بوی تعفن می دادم .. بویی که ازون گرفته بودم
خیانت ... کثیف ترین کاری که توی ذهنم تصور می کردم
و من ... تموم مدت .. با اون ...
تصویر تیره یه مرد با یه بچه جلوی چشام ثابت مونده بود
از همه چیز فرار می کردم و اشک و نفرت بدجوری توی گلوم گره خورده بود
...
دیگه ندیدمش
حتی یه بار
تنها چیزی که مثه لکه ننگ برام گذاشت
یه احساس ترس دایمی بود
ترس از تموم آدما
از تموم دوست داشتنا
و احساس نفرت از این دنیای لجنزار که همه فکر می کنیم بهشت موعود , همینجاست
دنیایی که
به هیچ کس رحم نمی کنه
پر از دروغهای قشنگ
و واقعیت های تلخه
دنیایی که
بهتر دیگه هیچی نگم .. یه مرد مرده خوب , مرد مرده ایه که حرف نزنه

پایان.....

خنده تلخ سرنوشت

sedayemah — Tue, 10 Feb 2009 18:20:18 GMT

امتداد نگاهم از بین آدمای سرگردون توی پیاده رو خودشو رسوند به چشمای اون .
خودش بود ... با همون لبخند دیوونه کنندش و نگاه مهربونش
از همون دور با نگاهش سلام می کرد
بلند گفتم : - سلاممممم ...
چند نفر برگشتن و نگاهم کردن وزیر لب غرولند کردن .... هه , نمی دونستن که .
توی دلم یه نفر می خوند :
گل کو , گلاب کو , اون تنگ شراب کو ,
گل کو , شیشه گلاب کو , شیشه گلاب کو, کو , کو
آخه عزیزترین عزیزا , خوب ترین خوبا... مهمونه ... حس می کنم که دنیا مال منه ...خب آره دیگه دنیا مال من می شه ...
برام دست تکون داد
من دستمو تکون دادم و همراه دستم همه تنم تکون خورد .
- سلام .
سلام عروسک من .
لبخند زد ... لبخند ... همینطور نگاش می کردم .
- میشه از اینجا بریم ؟ همه دارن نگاهمون می کنن .
به خودم اومدم ..
- باشه .. بریم ... چه به موقع اومدی ...
دسته گلو دادم بهش ...
- وایییییی ... چقد اینا خوشگله ...
سرشو بین گلا فرو کرد و نفس عمیق کشید .
حس می کردم که اگه چند لحظه دیگه سرشو لابه لای گلا نگه داره اون وسط گمش می کنم
- آی ... من حسودیم میشه ها ... بیا بیرون ازون وسط , گلی خانوم من .
خندید .
- ازت خیلی ممنونم ... به خاطر این دسته گل , به خاطر اینهمه عشق و به خاطر همه چیز .انگشتمو گذاشتم روی نوک بینیش و گفتم :
- هرچی که دارم و می دارم , مال خود خودته .
و دوباره خندید و اینبار اشک توی چشاش جمع شد .
- دنیا ... نبینم اشکاتو .
- یعنی خوشحالم نباشم ؟
- چرا دیوونه ... تو باش .. همه جوره بودنتو دوست دارم .
دل توی دلم نبود ... کوچه ای که توش قدم می زدیم خلوت بود و جای مناسبی برای صحبت کردن در مورد ...
- راستی گفتی یه چیز مهم می خوای بهم بگی ؟ ... می گی الان نه ؟
یه لحظه شوکه شدم ..
- آهان .. آره ... یه چیز خیلی مهم ... بریم اونجا ...
یه ایستگاه اتوبوس با نیمکتای خالی کمی پایینتر منتظر من و دنیا بود ..
هردو نشستیم ...
دنیا شاخه گلو توی آغوشش گرفته بود و با همون نگاه دوست داشتنی و دیوونه کنندش بهم نگاه می کرد .
- خب ؟
اممم راستش ...
حالا که موقع گفتنش رسیده بود نمی دونستم چطور شروع کنم .
گرچه برام سخت نبود ولی چطور شروع کردنش برام مهم بود
من دنیا رو از مدت ها قبل شریک زندگی خودم می دونستم و حالا فقط می خواستم اینو صریحا بهش بگم
- چیزی شده ؟
نه ... فقط ...
چشامو خیره به چشاش دوختم و بعد از یه مکث کوتاه نمی دونم کی بود که از دهن من حرف زد :
- با من ازدواج می کنی ؟
رنگش پرید ... این اولین و قابل لمس ترین احساسی بود که بروز داد و بعد ,
لبای قشنگ و عنابیش شروع کرد به لرزیدن
نگاهشو ازم دزدید و صورتشو بین دوتا دستاش قایم کرد .
- دنیا.. ناراحتت کردم؟
توی ذهن آشفتم دنبال یه دلیل خوب برای این واکنش دنیا می گشتم .
دسته گلی که چند ساعت پیش با تموم عشق دونه دونه گلاشو انتخاب کرده بودم و با تموم عشقم به دنیا دادم از دستش افتاد توی جوی آب کثیف کنار خیابون .
احساس خوبی نداشتم ...
- دنیا خواهش می کنم حرف بزن ... حرف بدی زدم ؟
دنیا بی وقفه و به شدت گریه می کرد و در مقابل تلاش من که سعی می کردم دستاشو از جلوی صورت قشنگش کنار بزنم به شدت مقاومت می کرد .
کلافه شدم ... فکرم اصلا کار نمی کرد
با خودم گفتم خدایا باز می خوای چیکارم بکنی ؟ باز این سرنوشت چی داره واسم رقم می زنه ؟
نتونستم طاقت بیارم ... فکر می کنم داد زدم :
- دنیا ... خواهش می کنم بس کن .. خواهش می کنم .
دنیا سرشو بلند کرد
چشاش سرخ شده بود و صورتش خیس از اشک بود
هیچوقت اونو اینطوری ندیده بودم
توی چشام نگاه کرد
توی چشاش پراز یه جور حس خاص ... شبیه التماس بود
- منو ببخش ... خواهش می .. کنم ...
یکه خوردم
- تو رو ببخشم ؟ چرا باید ببخشمت ... چی شده .. چرا حرف نمی زنی ؟
دوباره بغضش ترکید
دیگه داشتم دیوونه می شدم
- من .. من ....
- تو چی؟ خواهش می کنم بگو ... تو چی ؟؟؟؟
دنیا در حالی که به شدت گریه می کرد گفت :
- من یه چیزایی رو ... یه چیزایی رو به تو نگفتم ...
سرم داغ شده بود
احساس سنگینی و ضعف می کردم
از روی نیمکت بلند شدم و دو قدم از دنیا دور شدم
می ترسیدم
گاهی آدم دوس داره فرسنگ ها از واقعیت های زندگیش فاصله بگیره
سعی کردم به هیچی فکر نکنم
صدای گریه دنیا مثل خنده تلخ سرنوشت ... یه سرنوشت شوم ... توی گوشم پیچ و تاب می خورد
کاش همه اینا کابوس بود
کاش می شد همونجا مثه آدمی که از خواب می پره و با خوردن یه لیوان آب همه خوابای بدشو فراموش می کنه می شد از خواب بپرم
ولی همه چیز واقعی بود
واقعی و تلخ با من ازدواج می کنی ؟

نشستم کنارش
- به من نگاه کن...
در هم ریخته و شکسته شده بود
اصلا شبیه دنیا یه ساعت پیش , یه روز پیش و دوماه پیش نبود
مدام زیر لب تکرار می کرد ... منو ببخش .. منو ببخش
- بگو ... بگو چیارو به من نگفتی .. هر چی باشه مهم نیست
تیکه آخر رو با تردید گفتم ... ولی ... ته دلم از خدا خواستم واقعا چیز مهمی نباشه
- نمی تونم ... نمی تونم ...
ادامه دارد....

تولد.....

sedayemah — Sun, 25 Jan 2009 16:48:18 GMT

سلام به همه دوستای گلمخوبین؟خوش میگذرهامیدوارم که همیشه خوب و سر حال باشین....این آپم یه ذره که نه خیلی با آپای دیگم فرق داره یه لحظه صبر کنید میگم

آخه امروز اولین سال تولد وبلاگمه البته توی این وبلاگ

دقیقا یادم نیست از کی وبلاگ نویسی و شروع کردم.....فکر کنم۸۲بود...توی پرشین می نوشتم......اونجا با یکی از بهترین دوستام بودم....مرداد ۸۵ بود که اومدیم بلاگفا....بازم دونفری...دقیقا تا بهمن ۸۶ اونجا می نوشتیم.......بازم با هم.اونجا هم اسم وبلاگ بود:

ساحل آرامش

سال گذشته تو همین روز تصمیم گرفتیم جدا بنویسیم.....منم این وبلاگ و درست کردم ....از ۱۲ بهمن۸۶ تا حالا که۱۲ بهمن ۸۷توی این وبلاگ کلی دوستای خوب پیدا کردم....دوستای مهربونی که هیچ وقت تنهام نذاشتن....همین جا از همشون ممنونم.....

خداییش منم کم نذاشتم...

حالا هم که این وبلاگ یک ساله شده...

این آپ می خوام یه داستان دنباله دار بنویسم که به نظر خودم قشنگه...شما هم بخونیدو نظرتونو بگید......مرسی

خنده تلخ سرنوشت....

نفس عمیق کشیدم و دسته گل رو با لطیف ترین حالتی که می شد توی دستام نگه داشتم
هنوز یه ربع به اومدنش مونده بود
نمی دونستم چرا اینقدر هیجان زده ام
به همه لبخند می زدم
آدمای دور و بر در حالی که لبخندمو با یه لبخند دیگه جواب می دادن درگوش هم پچ پچ می کردنو و دوباره می خندیدن
اصلا برام مهم نبود
من همتونو دوست دارم
همه چیز به نظرم قشنگ و دوست داشتنی بود
دسته گل رو به طرف صورتم آوردم و دوباره نفس عمیق کشیدم
چه احساس خوبیه احساس دوست داشتن
به این فکر کردم که وقتی اون از راه برسه چقدر همه آدما به من و اون حسودی می کنن
و این حس وسعت لبخندمو بیشتر کرد
تصمیم خودمو گرفته بودم , امروز بهش می گم , یعنی باید بهش بگم
ساعتمو نگاه کردم : هنوز ده دقیقه مونده بود
بیچاره من , نه, بیچاره به آدمای بدبخت می گن ... من با داشتن اون یه خوشبخت تموم عیارم
به روزای آینده فکر می کردم , روزایی که من و اون
دو نفری , دست توی دست هم توی آسمون راه می رفتیم
قبلا تنهایی رو به همه چیز ترجیح می دادم ولی حالا حتی از تصور تنهایی وقتی اون هست متنفر بودم .
من و اون , می تونیم دو تا بچه داشته باشیم
اولیش دختر ... اسمشم مثلا نگار .. یا مهتاب
مثل دیوونه ها لبخند می زدم , اونم کنار یه خیابون پر رفت و آمد ... ولی دیوونه بودن برای با اون بودن عیبی نداره
خب دخترمون شبیه کدوممون باشه بهتره ... شبیه اون باشه خیلی بهتره اونوقت دوتا عشق دارم
دومین بچه مون پسر باشه خوبه ... اسمشم ... اهه من چقدر خودخواهم
یه نفری دارم واسه بچه هامون اسم می ذارم ... خب اونم باید نظر بده
ولی به نظر من اسم سپهر یا امید یا سینا قشنگتر از اسمای دیگه اس
دوس دارم پسرمون شبیه خودم باشه
یه مرد واقعی ...
به خودم اومدم , دو دقیقه به اومدنش مونده بود
دیگه بلااستثنا همه نگاهم می کردن , شاید ته دلشون می گفتن بیچاره ... اول جوونی خل شده حیوونکی
گور بابای همه , فقط اون ,
بعد از دو ماه آشنایی دیگه هیچی بین ما مبهم و گنگ نبود
دیوونه وار بهش عشق می ورزیدم و اونم همینطور
مطمئن بودم که وقتی بهش پیشنهاد ازدواج بدم ذوق می کنه و می پره توی بغلم
ولی خب اینجا برای مطرح کردن این پیشنهاد خیلی شلوغ بود
باید می بردمش یه جای خلوت
خدای من ... چقدر حالم خوبه امروز ,
وای , چه روزایی خوبی می تونیم کنار هم بسازیم , روزای پر از عشق , لبخند و آرامش
عشق همه خوبیا رو با هم داره , آرامش , امنیت , شادی و مهم تر از همه امید به زندگی .
بیا دیگه پرنده خوشگل من ..

ادامه دارد......