آن هنگام که تمام پلکها فرو افتاده و خانه با لالایی سکوت

در خواب است. در فضایی که تنهایی در آن بیداد میکند تو را 

جستجو میکنم تو را از پاکی آینه می خواهم.  

بیا که لحظه هایم سراسر تو را می خواهند.

عشق بی پایان

پیر مردی صبح زود از خانه اش خارج شد.در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید. عابرانی که رد می شدند  به سرعت او رابه اولین درمانگاه رساندند. پرستاران ابتدا زخم های پیر مرد را  پانسمان کردند .سپس به او گفتند: (( باید ازت عکسبرداری بشه تا جایی از بدنت آسیب یا شکستگی نداشته باشه)) پیر مرد غمگین شد و گفت:من عجله دارم و نیازی  به عکسبرداری ندارم .پرستاران دلیل عجله اش را پرسیدند . پیر مرد گفت: زنم  در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا مروم و صبحانه را با او می خورم. نمی خواهم دیر شود!!!! پرستاری به او گفت:خودمان به او خبر می دهیم. پیرمرد با اندوه گفت:خیلی متاسفم . او آلزایمر دارد. چیزی را متوجه نخواهد شد ! حتی مرا هم نمی شناسد!... پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید چرا هر روز پیش او می روید؟پیر مرد با صدایی گرفته گفت:

 من که می دانم او چه کسی است........

حرفها ی دلتنگی .........

بی اختیار به خود م می آیم , ..لحظه های زیادی از عمرم را در نا کجا آباد قلبم , اینگونه سرگردان , سپری میکنم .....درد آدمها.........

وای از درد ادمها .!..که با روح و روان چه می کند .

انقد ر غرقشان می شوی که دیگر ردپایی از خودت نمی ماند......و اینگونه است که همیشه بی هویتی.........!

سالهاست که کودک بی خطای وجودم در پس کوچه ها ی این غربت , هراسان و تنها  به دنبال مادر گمشده می گرید.!

مرغ باغ ملکوتم.............نی ام از عالم خاک................

گاهی این قفس تنگ......تنگ پر از ننگ..............انقدر  فشارت میدهدکه قافیه را می بازی ....و.تمام عطایش را به لقایش می بخشی...و با تمام بود خالی از وجود فریاد می زنی که...................من باختم.!!!

من بازی رو باختم .. ..و دوباره این قفس تنگ.....و دردی پر اهنگ......!

                                                                                                من بازی رو باختم .....!