اگر تنها ترین تنها شوم باز هم خدا هست.... 

بي خبر پا به خانه دلم گذاشتي و روشن كردي دالان تاريك دلم را. دلم از اين همه مهرباني غرق در سرور شد. اولين بار كه نام تو را شنديدم صدايت ذهن خواب آلود مرا بيدار كرد
از تو ياد گرفتم كلمات را با همه آشتي دهم و از تو آموختم آنچه را نمي دانستم
قلم در دستم بود و داشتم ذهن سفيد دفترم را با خاطرات خط خطي مي كردم
سر مشق زندگي ام هزار بار نوشتن از تو بود و چه خوب به بهانه تو تاج گلي از بهترين ها بر سرم گذاشتم
امروز كه از تو و براي تو مي نويسم، قلبم فاصه ها را بر مي دارد
من تنها، يك قدم، يك نگاه و يك خنده با تو فاصله دارم
لختي بخند تا حضور سبز مرا احساس كني
بهترينم، چند صباحي از حضورت در خانه دلم مي گذرد و چه زيبا كوچه دلتنگي ام را آذين بستي . تو براي ذهنيتم افتخاري نو آفريدي
اين رويش و آغاز جوانه زدن احساسم را از نگاه گرم تو دارم و به زباني ساده به روي قلبم مي نويسم

                                                                        ((تو را دوست مي دارم))